Mijn reis begon niet als een reis. In dit bericht schrijf ik over de crisis die er plots was en hoe het kwam dat ik met schematherapie startte. Ik sluit af met een korte beschouwing over wat goede en slechte condities zijn om onder te starten.
Zoals gezegd, mijn kleurrijke reis startte niet als reis. Het begon gewoon met een acuut probleem en zo maar een bepaalde therapie. Ik kende schematherapie niet maar de psychologen vonden het goed aansluiten bij mij en ik kon er redelijk snel mee beginnen.
En mijn probleem was echt acuut! Ik was tot eind juli 2018 een vrolijke, frisse, krachtige dame. Ik had net mijn baan opgezegd om een nieuwe tijdelijke baan bij een prachtbedrijf in Amsterdam te gaan ondernemen toen ik op de dag van mijn afscheid BOEM, letterlijk onderuitging. Ik dacht nog dat ik gewoon even een weekendje moest bijslapen, maar niets bleek minder waar. In de weken daarna viel er steeds meer weg: ik kon geen geluidje meer aan, elke vraag van mijn kinderen was me teveel, lezen lukte niet meer, ik kreeg enorme angstaanvallen, nare dromen, sliep slechter, kon het huis niet meer uit omdat me het op straat duizelde et cetera. Uiteraard begonnen de buren net op dat moment met een maandenlange verbouwing waarbij ik elk soort drilboor en sloopwerktuig uitgebreid langs heb horen komen. Ik woonde midden in de stad en kon al dat geluid, dat voelde als duizenden appels aan mijn adres, écht niet meer aan.
Rust …. Of toch hard werken?
Ik mocht van twee lieve vrienden in hun huisje in Limburg bivakkeren en dat was een zegen. Daar was wel rust en ben ik als de wiedeweerga aan de slag gegaan om drie weken later met mijn nieuwe baan te kunnen beginnen. Ik zette een dagregime op van slapen, mediteren, verplicht een rondje hardlopen of klein stukje fietsen om het contact met de wereld niet helemaal te verliezen en ging zelf aan de slag met een lijstje van hoe me dit in godsnaam kon overkomen en met het uitspitten van de items op dat lijstje.
Ook zocht en vond ik binnen een paar dagen een psychologe die me via skype kon begeleiden. Het UWV roemde ondertussen mijn verantwoordelijke en doortastende aanpak en in de weken daarna vond ook mijn psychologe wat ik zelf deed fan-tas-tisch! (En voegde zelf weinig toe.)
Na een paar weken daar stortte ik toen nog een treetje in. Er gebeurde zulke rare dingen in mijn hoofd dat ik het niet meer vertrouwde. Het resultaat was dat ik een week lang met allerhande medicatie ben ‘geholpen’ waarna ik er nog belabberder voorstond. Ik stond zelfs op het punt naar een kliniek te gaan maar heb dat na een rondleiding niet gedaan. Álle grond was me onder de voeten verdwenen, ik had eigenlijk geen keus, maar de kliniek kwam me liefdeloos en niet heilzaam voor.
Ook mijn huisarts was stomverbaasd toen ik haar vertelde over wat er gebeurde: ”Goed besluit om niet naar die kliniek te gaan, zei ze, jij hoort echt niet thuis in de psychiatrie.” Had dat een maand eerder gezegd had ik inderdaad hartelijk meegelachen, maar nu…. ik wist het echt niet meer.
Zicht op schematherapie
Zonder grond onder de voeten en met een chemisch ontregeld brein kreeg ik gelukkig wel snel een afspraak bij de lokale GGZ (ik was al gestopt bij mijn niets toevoegende therapeute). Hoewel ik belandde bij de verkeerde afdeling, hebben deze mensen me wel op het spoor van schematherapie gezet. Die begon wel pas een paar maanden later, wat ik vreselijk vond, maar achteraf was het goed: ik moest me echt eerst overgeven aan het feit dat die heerlijke nieuwe baan aan mijn neus voorbijging en dat ik moest rústen en niet moest wèrken! Dit ‘werken, beetpakken, gáán’ bleek later niet alleen een van mijn krachten en kanten te zijn, maar ook een overlevingsmechanisme dat geen balans had met andere, gevoeliger delen in mezelf, maar dat later. Ik was echt een hoopje niks en dus ook niet in staat om met therapie te beginnen.
Eerste tip voor de lezer
Hier de eerste tip voor de lezer: probeer voorbij je angst en verlangens om weer gewoon te zijn, te beoordelen of je eigenlijk wel in staat bent om in therapie te gaan. Of dat eerst een flinke slok rust en herstel geboden is.
Je lichaam vertelt het je. Je omgeving meestal niet, die voelt zich ook vaak ongemakkelijk en wil het graag oplossen. ‘Actie’, zoals ik boven beschreef, is iets wat de meeste mensen als juist voorkomt doordat het proactiviteit, zicht op vooruitgang en verantwoordelijkheid uitstraalt; waarden die in onze maatschappij hoog worden gewaardeerd. Negen van de tien mensen in mijn omgeving, inclusief ik en de psychologe, waardeerden dat gedrag, tot er godzijdank een dame opstond die niets aan duidelijkheid te wensen overliet en zei: ”Jij bent ab-so-luut niet in staat om ook maar iets te doen, jij hebt daar geen enkele basis voor. Eerst stabiliseren!” En ik ademde een zucht van verlichting.
Alleen Schematherapie als je instort?
Je hoeft overigens helemaal niet zó in te storten om baat te hebben bij schematherapie. Ook als je gewoon functioneert in baan en thuis maar er toch bepaalde zaken niet lekker zitten, kan schematherapie een vergroting betekenen van je levensgeluk. In een volgend bericht zal ik aandacht besteden aan het verschil tussen schematherapie en andere therapieën. Voor nu houd ik het erbij dat je bij schematherapie goed zit als je én cognitief én vanuit je gevoel wilt werken, als je het goed vindt om situaties uit het verleden opnieuw te voelen maar wel op een manier dat er iets constructiefs mee gedaan wordt en als je er tijd voor wilt uit trekken om ermee te werken. Wanneer je beschikt over zelfreflectief vermogen, bespoedigt en vergroot dat de opbrengst.
Volgend bericht: wat is schematherapie
Nabrander: Het beschrijven van bovenstaande heb ik wat luchtig gedaan, deels om de pijn niet opnieuw te hoeven voelen en deels om jullie daarmee niet onnodig te overladen. Het accent van dit weblog ligt op de ontdekkingen die volgden.
