Breng je te hoge basisspanning op orde
Een te hoge basisspanning is funest voor lichaam en geest. Hoe herken je dat en breng je die terug naar normale proporties? Lees het hier.
Een te hoge basisspanning is funest voor lichaam en geest. Hoe herken je dat en breng je die terug naar normale proporties? Lees het hier.
Ik las een stuk uit het boek ‘Aarden’ van Ruth Allen en voelde me héérlijk ontspannen, helemaal thuis. En dat in een periode waarin ik juist zo wordt geplaagd door mijn kritische ouderstem en me zover van huis voel. Tijd om uit te zoeken hoe dat zit en hoe ik weer thuiskom wanneer ik stevig in de KO-modus zit.
En ja hoor, daar was-ie weer! Zonder dat ik het door had, was de kritische ouder weer goed aan het werk om mij te ondermijnen. En al een aardig tijdje. Zonder dat ik het doorhad dus. Zo irritant! (En de kritische ouder zegt inwendig: ‘Leer je het dan nooit?’)
De beschermer doet zijn werk. Hij zorgt dat we diepe pijn niet voelen. Geweldig! Totdat hij/zij ons in de weg gaat zitten en we anders willen………
Iemand zei tegen me dat ik sterk ben en een vechter. Dat moest ik even horen.
Ik wilde uit mijn slachtofferschap, niet door als bij toverslag te genezen, maar door hier en daar net anders tegen de dingen aan te kijken.
Na heel lang geïsoleerd te hebben gezeten, ging ik een stukje met de trein. Als een kind zo blij! Tot er iets gebeurde….
En dan wordt-ie geïntroduceerd: De Gezonde Volwassene…… De therapeute beschrijft hem aan de groep: “De gezonde Volwassene is volwassen, zorgt goed voor het kwetsbare kind, neemt weloverwogen beslissingen en stelt grenzen aan de ouderstemmen”. “Ja,…
De kritische ouder: een hautain stuk chagrijn dat met stevigheid de mond gesnoerd moet worden. Ja, zo is het! Of is er nog meer?
In deel I beschreef ik dat me opviel dat ik me wel eens schuldig voelde wanneer dat, als ik logisch nadacht, helemaal niet hoefde. Maar dat logische denken maakte niet uit, ik voelde hoe ik me voelde. Ik ging op onderzoek uit. Ik ontdekte het een en ander, maar was er nog niet uit. In dit tweede deel ga ik er dieper in.
Ken je dat? Dat je je om iets heel kleins schuldig voelt tegenover jezelf of iemand anders? Bijvoorbeeld als je iets te drinken inschenkt voor iedereen behalve één terwijl daar hele goede redenen voor zijn? De logica is dan ver te zoeken. Wat leidt er dan? En hoe kan ik me dit helaas zeer vaak voorkomend schuld- cq. slechtzelfgevoel besparen?