Insluipende Kritische Ouder (KO)

En ja hoor, daar was-ie weer! Zonder dat ik het door had, was de kritische ouder weer goed aan het werk om mij te ondermijnen. En al een aardig tijdje. Zonder dat ik het doorhad dus. Zo irritant! (En de kritische ouder zegt inwendig: ‘Leer je het dan nooit?’)

Hoe kwam het deze keer zo ver?

Ik kreeg vorige week een nieuwe bril en moest daar behoorlijk aan wennen. De energiemuntjes stroomden eruit. Om mijn taken te kunnen blijven doen en om me niet de hele tijd zo platgeslagen te voelen, ging ik meer eten. Dat wilde ik eigenlijk niet, ik wou net een paar kilo’s kwijt, maar vond het gezien de omstandigheden prima om te doen. Je kunt immers niet alle ballen tegelijk hooghouden. Tenzij je graag de hele tijd gespannen wil zijn natuurlijk.

‘Prima dus’, dacht ik. Over een paar weken ben ik gewend en dan volgt er weer een periode dat ik dat extra eten niet nodig heb. Well, niet prima dus want achteraf zat ik mezelf bij elke extra inname wel degelijk op de kop. Ik voelde mijn iets te ronde en zachte buik wanneer ik iets extra’s nam en als ik op de bank zat was ik me steeds bewust van dat rolletje dat uitstulpte boven mijn broekrand.

Pareren

En ik deed er wel wat tegen. Ik herhaalde steeds dat ik het prima vond om wat extra te eten. Maar dat was kennelijk toch niet genoeg. Ik moest een laagje dieper.

Gisteren zat ik een beetje knel om iets anders (mijn man was een paar dagen van huis en ik vond het spannend dat ik het alleen moest doen) en merkte op dat de kritische ouderstem er weer was. Toen ik die ging tegenspreken, zag ik opeens hoezeer ik mezelf op de huid had gezeten met die stem. In één keer werd het helder en kon ik die stem isoleren en herkennen. Elke keer dat ik extra eten nam (koekje, fruit, muffin of wat dan ook) zei er eigenlijk een stem: ‘Sjongejonge, wat een zwakte, zo bereik je dat afvallen toch nooit! En word je nooit meer zo mooi slank als je was!’ En erger nog, er was ook iets van ‘Vetklep!’, dat is dus eigenlijk de straffende ouder, iemand die je al helemaal de deur moet wijzen.

Op dat moment heb ik me de kritische ouder voorgesteld op zijn/haar plek in de kring (zie blog ‘Ouderstemmen bestrijden II – Kritische Ouder‘) en heb ik haar ter plekke de deur gewezen. Ik zei: ‘Jou kan ik missen als kiespijn op dit moment. Ik heb mijn handen vol aan het managen van het huishouden in mijn eentje, ik kan jou daar echt niet bij gebruiken. Je kunt je jas pakken en vertrekken. Ja, nu. Quick as you can….’

Beter?

Maar steeds als ik weer opkeek in in modiraad, zat ze er weer! En steeds stuurde ik haar naar buiten. En eventjes later … zat ze er weer! Dit heb die dag zo vol gehouden, en in de middag leek ik aan de winnende hand. Ik had haar waarschijnlijk zo veel ruimte geboden de laatste week dat ze behoorlijk stevig verankerd zat.
Dus …. beter? Ja, beter. Nog niet helemaal zoals ik het hebben wil, maar ik heb wel een opgaande lijn te pakken waarbij ik mezelf minder ondermijn.
Ik moet wel concluderen dat ik echt iets heb met mijn gewicht en figuur. Wat weet ik niet precies, maar daar zit nog wel wat achter. Stof voor een andere keer….. Niet alles tegelijk maar.

Moet de KO er altijd uit worden gezet?

Ik denk dat als je het mijn therapeute had gevraagd ze gezegd zou hebben dat je die stem altijd de mond moet snoeren. Maar ikzelf sta daar anders in. Ik heb gemerkt dat het situatieafhankelijk is. In de situatie zoals hier beschreven moest ik haar eruit zetten omdat ik er echt geen ruimte voor had. En dat mag dus. Net zoals je in het leven tegen mensen die je zo behandelen mag vertellen dat ze mogen kiezen om of te stoppen of de ruimte te verlaten. (Of, stel dat het je baas is, dat jij de kamer verlaat, misschien handiger 🙂 ).

In andere situaties heb ik ervaren dat de KO weldegelijk iets zinnigs te zeggen had, iets bij te dragen. Het is namelijk wel een scherpzinnige tante. Maar dan droeg ik haar wel op om haar boodschap te brengen zonder prikkeldraad.

Wat mij betreft is het dus het kind met het badwater weggooien als je hem/haar er altijd uitgooit. Bij de straffende ouder (SO) maak ik geen uitzondering. Die mag niet eens door de deur, die gooi ik er via het raam uit, met stoel en al!

En jij?

Ik ben heel benieuwd hoe jij, de lezer, hier tegenaan kijkt. Laat je een comment achter? Thanx!

Nazorg

Naast het ‘behandelen’ van de kritische ouder, is er nog wat meer zorg nodig. De ‘gelukkige’ ontvanger van de commenteren van de KO is namelijk het angstige of kwetsbare kind. En hij/zij zit er dus niet lekker bij. Dus geef je liefde en aandacht aan dit kind en kijk nog even verder naar je modi of iemand wat nodig heeft of misschien nog een wijs woord heeft om met je te delen.