Ik las een stuk uit het boek ‘Aarden’ van Ruth Allen en voelde me héérlijk ontspannen, helemaal thuis. En dat in een periode waarin ik juist zo wordt geplaagd door mijn kritische ouderstem en me zover van huis voel. Tijd om uit te zoeken hoe dat zit en hoe ik weer thuiskom wanneer ik stevig in de KO-modus zit.
Iemand zei tegen me dat ik sterk ben en een vechter. Dat moest ik even horen.
Ik wilde uit mijn slachtofferschap, niet door als bij toverslag te genezen, maar door hier en daar net anders tegen de dingen aan te kijken.
De kritische ouder: een hautain stuk chagrijn dat met stevigheid de mond gesnoerd moet worden. Ja, zo is het! Of is er nog meer?
In het derde deel van mijn onderzoek over me schuldig voelen het medicijn: het recept om goed om te gaan met die situaties waarin schuld- en slechtzelfgevoel naar boven komt en me zo onnodig lijden te besparen.
In deel I beschreef ik dat me opviel dat ik me wel eens schuldig voelde wanneer dat, als ik logisch nadacht, helemaal niet hoefde. Maar dat logische denken maakte niet uit, ik voelde hoe ik me voelde. Ik ging op onderzoek uit. Ik ontdekte het een en ander, maar was er nog niet uit. In dit tweede deel ga ik er dieper in.
Ken je dat? Dat je je om iets heel kleins schuldig voelt tegenover jezelf of iemand anders? Bijvoorbeeld als je iets te drinken inschenkt voor iedereen behalve één terwijl daar hele goede redenen voor zijn? De logica is dan ver te zoeken. Wat leidt er dan? En hoe kan ik me dit helaas zeer vaak voorkomend schuld- cq. slechtzelfgevoel besparen?
In dit blogbericht introduceer ik de eerste en meest in het oog springende modi. Ik ga in op wat de impact is van de kritische en straffende ouderstemmen en hoe je die bij jezelf kunt herkennen.