Superstress! Enorme druk. Acht uur ’s ochtends, nu al bij vlagen migraine-achtige hoofdpijn en hoge adem.
Gezonde Volwassene: “Waar ben je gestrest over, liefje?”
- over het schoolwerk dat de kinderen thuis moeten doen [coronatijd, homeschooling]
- dat het huis zo vies is en het idee dat de schoonmaakster niet komt
- over dat ik maar mijn moeder ga, altijd niet op mijn gemak en
- dat ik over elf dagen weer naar haar toe moet.
Ik schrijf nu en voel dat ik even los sta van wat er in de rest van het huis gebeurt, even los van dat ik moet sturen omdat er anders niks gebeurt. Dat is al fijn.
Aan de slag
Oké, het schoolwerk van de kinderen:
“Wat als het nou niet afkomt?”
“IK MOET ZORGEN DAT DAT AFKOMT”, zegt….. wie? Welke modus?
Als ik mijn ogen sluit en een beeld vorm, komt er ….. een soort doofmakende ‘Juggernaut’ van X-men (Marvel Comics) tevoorschijn. Grappig. Hij zegt:
“DAT HEB IK OPGEDRAGEN GEKREGEN VAN DE JUFFEN EN DE STAAT.”
“Oké, wat gebeurt er als het niet afkomt?”
“LEERACHTERSTAND, KIDS NIET STIMULEREN=GEEN GOEDE MOEDER, BOZE JUF, BOZE STAAT.”
Wat vindt de Gezonde Volwassene van de Juggernaut-situatie? “Eigenlijk dat de Juggernaut een domme kracht is die als een blinde olifant door de scene stapt.” “En ter relativering: De Staat is niet iemand, dus die boosheid krijg ik niet. En de juffen zijn te druk en zullen niet boos worden maar misschien vragen waar het schoolwerk blijft.”
Dus, wat zegt de Gezonde Volwassene tegen de Juggernaut? “Juggernaut, in je kooi, hup!….. Terug jij! Ik roep je wel als ik je nodig heb.” En hij druipt af.
Nazorg
Als nazorg zeg ik wat tegen mijn modus ‘Honing-Bloem’ omdat het ‘slechte moeder-gevoel’ blijft hangen. “Je doet het goed, je bent een goede moeder.” Misschien zeg ik het tegen de verkeerde want zij twijfelt daar nooit aan. Hm…
Als ik in gedachten rondkijk in mijn modi-verzameling zie ik opeens de angstige volwassene, die spichtig is van de uithollende twijfel en de gedachte hoe vreselijk het zou zijn als ik een slechte moeder voor mijn kinderen zou zijn.
Ik zeg met de nectar-overgietende vibe van ‘Honing-Bloem’: “Je doet het goed, je bent een goede moeder. Je hebt de kinderen door dik en dun gesteund met het huiswerk: naast ze gezeten, de verkrampingen en het niet-weten met ze doorgewerkt en de frustraties als iets niet duidelijk was. Werken afgewisseld met spelen, bewegen en wat te drinken. Je wás er en dat was belangrijk. En dat je af en toe als een Juggernaut bij ze was en ze een (verbale) draai om de oren gaf als het niet opschoot: vergeef jezelf dat maar, je bent ten slotte ook maar een mens.
De Gezonde Volwassene kijkt tevreden toe.
